donderdag 11 oktober 2012

Taaitaai

Mijn favoriete anekdote, over de reden waarom ik altijd ben doorgegaan met tekenen, die ik altijd in een interview vertel, maar die nooit wordt gebruikt (?!), is dat ik op de kleuterschool van Sinterklaas twéé taaitaaitjes ontving voor mijn tekening, terwijl de rest van de klas er maar één voor die van hun kreeg. (Die taaitaaitjes vonden we 's morgens op onze tekeningen; de goedheiligman had 's nachts ons klasje met een bezoek vereerd.) In mijn herinnering was het dan ook een práchtige, wonderschoon ingekleurde tekening van de stoomboot van Sinterklaas; stámpvol cadeaus, zwarte pieten en ballonnen (of 'balonnen', zoals juffrouw Virginia het in mijn tekenschriftje schreef). Ik vrees echter dat het het onlangs teruggevonden, bijgevoegd matig tekenwerkje betrof, met nul cadeaus, vier pieten en een zwevende sinterklaas met roze baard... 
(Wat me bezielde toen ik mijn naam schreef is mij ook niet helemaal duidelijk.)

Oké, oké, ik geef het toe, ik tekende op m'n vijfde veel leuker dan nu. 
Daarom hieronder nog twee tekeningen uit hetzelfde schriftje.






Een heus tekenverslag van een poppenkastvoorstelling. Met oneerbiedig geplaatste uitleg van juffrouw V. Of The Hulk daadwerkelijk met zijn bebrilde vrolijke snuit de boel is komen afbreken weet ik niet meer. (Die originele Willems wereld-pagina heb ik op mijn tafel laten liggen om de foto interessanter te maken.)


De laatste foto van een tekening uit dit boekje laat een door twee vogels achtervolgde, hevig flatulerende heks zien. Die vogels lijken overigens ook stevig aan de schijterij te zijn. Harry Potter is waarschijnlijk achter de struiken naast de betoverde boom gevallen. Dat krijg je ervan als je je bezem verkeerd om houdt.

2 opmerkingen:

Paul Peters zei

Wauw, schreef je je naam in spiegelbeeld?

Mars Gremmen zei

Ja, maar dat schijnt niet zo bijzonder te zijn hoor. Heb ik ooit eens gegoogeld.

Paul! Da's lang geleden! Totaal uit het oog verloren. En dan vliegt de tijd zomaar voorbij en zo. Je kent dat wel.